You surround me....

Hoi lieve mensen in Nederland :D

Het is nu al een tijdje geleden dat ik op mijn blog heb geschreven. Er is ondertussen veel gebeurt. Ik heb mijn half term gehad, mijn kersconcert repetities zijn begonnen (heel zwaar, check http://drop.io/whatchristmaslpw voor een preview), bonfire night heb ik overleefd en de boeren van Boer zoekt vrouw hebben nu een vrouw. (ja ik volg het ook damens :D heerlijk!!) Ik heb ook al een echte taak in de kerk. Elke tweede zondag van de maand moet ik zorgen dat het ontbijt klaar staat (is hier gewoon heerlijke broodjes op een schaal die rond gaat) en de thee en koffie moet klaar gezet worden en ingeschonken worden. Echt super leuk en super gezellig. Ook moet er afgewassen worden, aangezien deze Vineyard gemeente geen afwasmachine heeft en ook geen eigen gebouw. Vind het super leuk en gaaf dat ik op deze manier kan helpen in min gemeente. Volgende week donderdag ga ik naar een small group (een soort kring/ groepje in de kerk) waar ze verder gaan op de preek van afgelopen zondag. Maar dan op een hele luchtige en praktische manier. Ben heel benieuwd hoe mij dat gaat bevallen. Ik heb de leiders van deze smallgroup al ontmoet en die zijn echt super tof, dus dat komt wel goed :D









Ik heb van de week een zware week gehad. Ik kan helaas hierover niks online opschrijven, ivm privacy etc. Het komt erop neer, dat ik erg worstelde met mijzelf en met mijn verantwoordelijkheidsgevoel voor een van mijn huisgenootjes. Ik kon daardoor niet vertellen waar ik nu stond. Wat ik wilde leren en wat God van me verlangde. Ik voelde me een beetje nutteloos. Ik had er met mijn ouders over, met vrienden hier en allen zeiden naar mijn discoverygroup leider te gaan. Maar voordat ik echt ging, ben ik door een diep dal gegaan. Ik moest savonds laat even naar Morrisons toe voor een boodschap (morrisons is een super grote AH XL hiero om de hoek, 5-10min lopen). Ik heb bijna de hele weg lopen huilen. Ik voelde me zo schuldig dat ik niet kon vertellen waar ik stond. Wat God van mij verlangde. Op dat moment luisterde ik het nummer You Surround Me van Brian Doerksen. Het raakte mij enorm. En het was alsof God mij een knuffel gaf en zei; ' Charlotte, je doet je best, dat weet ik. Je bent hier voor Mij. En samen gaan wij er tegen aan. Jij hoeft dit niet alleen te doen. Het is niet jou taak om dit te doen.' Dit raakte mij zo enorm. Maar op hetzelfde moment gaf het mij een enorme rust en een zekerheid. De volgende dag had ik een gesprek met mijn discoverygroup leider over de oorzaak van dit probleem. Gelukkig zag zij het ook en zij heeft mij enorm geholpen hierin. Ik voel me niet meer verantwoordelijk voor mijn huisgenootje. In die zin, dat ik nu kan groeien en werken aan mijzelf.
Een ander punt op dit moment is, dat ik een boek aan het lezen ben. De hemelse kus van Darlene Zschech. Ik heb hem ooit gekregen van Sophia (mijn vriendin :D) en ik had tot een paar weken terug, niet de drive gehad om hem te lezen. Niet dat ik het geen interessant boek vond, maar meer omdat het de tijd nog niet was. Ik weet niet hoe ik dit zo moet uitleggen. Hoe dan ook, ik ben begonnen met lezen van dit boek. Darlene schreef op een gegeven moment over je 'droom' en dat God die droom in je hart heeft gelegd. Ik kan heel moeilijk omschrijven hoe het voelde, ik heb er geen woorden voor. Maar op dit moment voel ik die droom leven in mijn hart. Hij is weer terug.
Deze beide ontwikkelingen hebben naar iets moois geleid, naar God. Ik voel me meer en meer verbonden met Hem. En zie hem meer als iemand die om mij heen is, elke dag en elk moment. Niet om mij te controleren en om op mijn vingers te kijken, maar om samen met mij de dag door te gaan. Om mij te helpen en te steunen daar waar nodig. Ik zie nu meer in, dat Hij zoveel van mij houdt. Dat Hij echt geïnteresseerd is in mijn leven. En dat Hij daarvan geen seconde wil missen.

Hoewel het nu goed gaat, wil ik toch vragen of jullie willen bidden voor mij en mijn huisgenootjes. Ik en mijn huisgenootjes voelen ons allen heel erg verantwoordelijk voor een huisgenootje van ons. Ik ben er nu vrij in, maar het is en blijft moeilijk. We zijn hier voor God, voor een jaar met God in onze muziek en dit leidt ons enorm af. Willen jullie hiervoor bidden?

Een dikke knuffel vanuit de UK